του Γιώργου Σιακαντάρη,
Η συζήτηση για την ανάγκη δημιουργίας ενός κόμματος που θα εκφράζει και στη χώρα μας τον κόσμο που συσπειρώνεται γύρω από τις ιδέες και τις αξίες της σοσιαλδημοκρατίας φαινομενικά έχει ανάψει. Μόνο που η συζήτηση αυτή γίνεται για τη διαδικασία και όχι για την ουσία. Πιο σωστά θα έλεγα γίνεται για τη διαδικασία, γιατί οι περισσότεροι απ’ όσους έχουμε εμπλακεί σ’ αυτή τη συζήτηση δεν ξέρουμε ή δεν θέλουμε να μιλήσουμε για την ουσία, που είναι το πρόγραμμα.
Σ’ αυτό το πλαίσιο και μετά την αναδίπλωση της ΔΗΜΑΡ φαίνεται τα πράγματα να έχουν παγώσει και η συζήτηση να γίνεται απλά για να γίνεται. Λείπει αυτό το σπίρτο που θα ανάψει τη φλόγα της αντιπαράθεσης για το τι είναι και το τι πρέπει να είναι ένα σύγχρονο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα. Ένα κόμμα που καλείται να δημιουργηθεί σε συνθήκες μιας απίστευτης λιτότητας και όχι σε συνθήκες βιομηχανικής ανάπτυξης και κοινωνικής ευημερίας. Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα για τη δημιουργία του ενιαίου ελληνικού σοσιαλδημοκρατικού χώρου δεν είναι οι διαμορφωθείσες οικονομικές συνθήκες, αλλά η κυριαρχία των επικοινωνιακών πολιτικών επί των ιδεολογικών και προγραμματικών στόχων.
Σ’ αυτό το πλαίσιο και μετά την αναδίπλωση της ΔΗΜΑΡ φαίνεται τα πράγματα να έχουν παγώσει και η συζήτηση να γίνεται απλά για να γίνεται. Λείπει αυτό το σπίρτο που θα ανάψει τη φλόγα της αντιπαράθεσης για το τι είναι και το τι πρέπει να είναι ένα σύγχρονο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα. Ένα κόμμα που καλείται να δημιουργηθεί σε συνθήκες μιας απίστευτης λιτότητας και όχι σε συνθήκες βιομηχανικής ανάπτυξης και κοινωνικής ευημερίας. Το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα για τη δημιουργία του ενιαίου ελληνικού σοσιαλδημοκρατικού χώρου δεν είναι οι διαμορφωθείσες οικονομικές συνθήκες, αλλά η κυριαρχία των επικοινωνιακών πολιτικών επί των ιδεολογικών και προγραμματικών στόχων.
